Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

απο τα ΝΗΠΕΝΘΗ του Κ.Γ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ




ΣΤΡΟΦΕΣ
(1)
Είκοσι χρόνια παίζοντας
αντί χαρτιά βιβλία,
είκοσι χρόνια παίζοντας,
έχασα τη ζωή.
Φτωχός τώρα ξαπλώνομαι,
μιαν εύκολη σοφία
ν' ακούσω εδώ που πλάτανος
γέρος μου τη θροεί.
(2)
Απ 'όλα θέλω ελεύτερος
να πλέω στα χάη του κόσμου.
Αν ένας φίλος μου 'μεινε,
να φύγει, να περάσει.
Κι όταν ζητήσει ο θάνατος
τα πλούτη ποχω μάσει,
σένα, πικρία μου απέραντη,
μονάχο να 'χω βιός μου.
(3)
Για τη ζωή σου μου 'λεγες,
για το χαμό της νιότης,
για την αγάπη μας που κλαίει
τον ίδιο θάνατό της,
κι ενώ μια ογρή στα μάτια σου
περνούσε αναλαμπή,
ήλιος φαιδρός απ' τ' ανοιχτό
παράθυρο είχε μπει.
(4)
Τι χάνω εγώ τις μέρες μου
τη μία κοντά στην άλλη,
κι όπως μου ασπρίζουν τα μαλλιά
ξινίζει το κρασί,
αφού μονάχα όταν περνώ
το βλέμμα από κρουστάλλι,
με νέα ρετσίνα ολόγεμο
βλέπω τη ζωή χρυσή;
(5)
Η νύχτα μας εχώρισεν
από όσους αγαπάμε
πριν μας χωρίσει η ξενιτιά.
(Να 'ναι όλοι εκεί στο μόλο;)
Σφύρα, καράβι αργήσαμε.
κι αν φτάσουμε όπου πάμε,
στάσου λίγο, μα ύστερα
σφύρα να φεύγουμε όλο.
(6)
Λεύκες, γιγάντιοι καρφωτοί
στα πλάγια εδώ του δρόμου,
δέντρα μου, εστέρξατε ο βοριάς
τα φύλλα σας να πάρει.
Σκιές εμείνατε σκιών
που ρέουν στο μέτωπό μου,
καθώς πηγαίνω χάμου εγώ
κι απάνω το φεγγάρι.
(7)
Χαρά! Η χαρά! Στα νέα χαρά
παιδιά! Τραβούνε -- ωραίοι
μαύροι ληστές -- την κόρη ζωή
δεμένη ν' αγαπήσουν.
Μα στο βιβλίο σου ολάνοιχτο,
στα φύλλα του αύρα πνέει,
τρελέ, τρελέ, που εγέρασες
και νέος ποτέ δεν ήσουν.
(8)
-- Ποιητή, κυλάει το γέλιο μου
μέλι και χλεύη, αλλά
δεν παύεις να σφυροκοπάς
των ήχων τα στεφάνια
-- Κόρη, δουλεύω ανώφελα,
μα η στείρα τι ωφελά
και σιωπηλή του αχάτινου
ματιού σου υπερηφάνια;
(9)
Αντίο! Αντίο! Με τα ουράνια
μάτια σας και με βιόλες
στο λαιμό, εφύγατε, ξανθές
ερώτων νέων ελπίδες.
Αντίο, κι εσύ που στρέφοντας,
όταν χαθήκανε όλες
πάλι να παίρνω το βαθύ,
σκοτεινό δρόμο μ' είδες!
(10)
Μπρουτζινος γύφτος -- τράλαλα! --
τρελά πηδάει κει πέρα, χαρούμενος που εδούλευε
τον μπρούτζον όλημερα
και που 'χει τη γυναίκα του
χτήμα του και βασίλειο.
Μπρούτζινος γύφτος -- τράλαλα! --
δίνει κλοτσιά στον ήλιο!

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

another poem

προσεκρουσες σ'ενα αληθινο γεγονος
στο υψοφοβικο παραθυρο
με τα φωτα της πολης
να συμφιλιωνουν το σκοταδι
μ'αυτον που σε προσδιορισε αποψε.
Σ ε βρηκαν τ'απονερα την αλλη μερα.
Ολοι τσικνιζαν στην πολη που διαλεξες να ζησεις.
29 Φλεβαρη 2008(τσικνοπεμπτη),Γκαζι,Αθηνα,

σκεψη

ανθρωποι VS χιονανθρωποι (σ'ενα βλεμμα τους σε καθηλωνουν)

ποιημα της 17ης Φεβρουαριου του 2008 που γραφτηκε στο Γκαζι στην Αθηνα

κατα βαθος στην αληθινη ζωη 
ολα ερχονται στην ωρα τους
αλλα στην αιθουσα αναμονης εχει παντα παλια περιοδικα

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

σχολικο ποιημα

Αχ!γλυκια μου Σαντορινη
στρογγυλη σα μανταρινι
στη καρδια μεσα θα μεινεις 
σαν ωραιο καναρινι

Σαντορινη μου γλυκια
σ'εχω μεσα στην καρδια 
σα λουλουδι στα κλαδια
κει που παιζουν τα πουλια


Γαλλοι,Ρωσοι,Γιαπωνεζοι
Πορτογαλοι και Κινεζοι
ερχονται ολοι να σε δουν
με χαρα να σε θαυμασουν


το ηφαιστειο κοιταζουν
και τα ματια τους γυαλιζουν 
και τις μηχανες τους βγαζουν
για να το φωτογραφισουν

ενα λακο εχει η φαβα
και δε μοιαζει με τη λαβα
τρωγεται ομορφα η φαβα 
και δεν καιει σαν τη λαβα


Πυργος,Μεσσαρια και Οια
Βοθωνας και Ακρωτηρι 
τα μαγευτικα χωρια,γινονται ολα πατητηρι
ο Σεπτεμβριος σα φτασει


ετσι βγαινει το κρασι μας
ξακουστο σ'ολο τον κοσμο
τους ανθρωπους τους ζαλιζει
και γλυκα τους νανουριζει




ΥΓ.κοιτωντας καταματα το ηφαιστειο απο το σπιτι μου στο Ημεροβιγλι.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ποιημα υπ'αριθμον 3.459

ολες οι θαλασσες 
ξεπλενουν 
τους ιδιους ευηχους αναστεναγμους των ερωτων μας

ΥΓ.το ποιημα γραφτηκε το καλοκαιρι του 2011 στα βραχακια της καλλιθεας ροδου γυμνος μεσα-εξω μετα απο μια απορριψη σεξουαλικη απο την οποια πτοηθηκα αρκετα.